Dobësimi i pandërprerë i sistemit të timarit, e bashkë me të, edhe thellimi i krizës politike dhe ekonomike të Perandorisë Osmane u reflektua me një varg ndryshimesh në gjendjen politike të viseve shqiptare gjatë shek. XVIII. Shtresa sipërore e shoqërisë shqiptare, duke përfituar nga blerja në kushte mjaft të favorëshme e taksave shtetërore (iltizami), zgjerimi i sipërfaqeve të pronave tokësore nëpërmjet blerjes së çifligjeve, si dhe privilegje të tjera të akorduara nga pushteti qendror, u fuqizua së tepërmi, jo vetëm ekonomikisht, por edhe politikisht.
