Nuk kanë rrugë të hapura, nuk kanë sinjal telefonik tokësor apo mobil, nuk kanë sinjal televiziv dhe për të mbërritur deri në Shkodër u duhet të paktën gjysmë dite rrugë në këmbë. Ato nuk ngurojën të pohojnë se gjendja e tyre cdo vit e më shumë vështirësohet, sepse askush nuk mban përgjegjësi direkte për mbijetësën e këtyre familjeve. Cështja më madhore është ushqimi.